Niek van Boekel

Ik vind dit als broer iets van inzicht geven in depressie.

Lieve Niek, Ik zal nooit weten wat zich allemaal in jouw heeft afgespeeld. Wat ik wel weet, is dat ik genoten heb van het feit dat je mijn neef was. En de mooie gesprekken die ik met je kon hebben, bijvoorbeeld over voetbal. We hadden op dat vlak een verschillende bloedgroep, maar dat maakte de gesprekken alleen maar mooier. We konden over en weer respect hebben voor elkaars club. En dat was mooi. En we waren allebei van het kamp Ronaldo. Ik ben blij en trots dat ik je gekend heb. Ik hoop dat je je rust gevonden hebt. Arno

Wij hebben samen met je geproost op de Airport in Weeze.

Hoi Niek, Ik kende je eigenlijk niet zo goed. We kwamen elkaar vooral tegen op verjaardagen in de familie, maar de laatste jaren heb ik je weinig gezien. Door alle mooie woorden van jouw familie en vrienden heb ik nu een indruk gekregen van wie jij was als persoon en hoeveel mensen jij hebt geraakt. Wat kom jij uit een ontzettend mooie, krachtige en warme familie die met zoveel liefde jou zullen blijven herinneren. Het is inderdaad zo jammer dat je jezelf niet hebt kunnen zien op de manier waarop anderen jou zagen. Ik hoop ontzettend dat jij je rust hebt gevonden en hopelijk in de wetenschap dat zoveel mensen jou in hun hart zullen meedragen. Ik wens jouw familie en vrienden heel veel sterkte met dit grote verlies.

Lieve Niek, We zijn inmiddels een dikke week verder na jouw vertrek en hebben we je gisteren met de hele familie naar je laatste rustplek gebracht. De emotionele rookwolken en de vele tranen die zijn gevloeid, dalen heel langzaam neer en maken nu met de tijd plaats voor berusting, verwerking, maar ook de onophoudelijke liefde en dank voor je, helaas kortstondige, bestaan in onze familie en elke persoonlijke band die je met ons allen hebt gehad. Hoe mooi was het om bij iedereen de liefde en trots te zien om jou op de beste, maar bovenal warme wijze, te begeleiden in je afscheid hier en je te rusten mogen brengen in de mooie natuurlijke omgeving van bomen, hoge grassen, bloemen en nieuwsgierige dieren. Tijdens de mooie woorden van de familie, keek ik naar de vele foto’s die voorbijkwamen. Foto’s van jou, Bob en onze Robin en Jip. Zoals Annemarie het al zei; foto’s van momenten in een alledaagse familie, die zo normaal lijken of leken, maar die nu zoveel meer betekenen dan wat ze ooit hebben gedaan. Ik koester die momenten en kan alleen maar denken aan de lachende gezichten van jonge kinderen als we op het strand liepen, door het sprookjesbos banjerden, of met een bolderwagen langs de chimpansees in de dierentuin reden en waarbij ieders gezicht onder ijsresten zat en de mayo van de vers gebakken frietjes. Uiteraard onder warm, grootouderlijk en lachend toezicht van Ome Annie en Opa Geert. Ik denk aan de zondagen bij Oma Annie, waarbij jij in korte en krachtige uitspraken, binnen een aantal minuten, voetballers en clubs wist te analyseren en gaf je ook direct advies van hoe het zou moeten gaan; die trainer is niets, laat gaan en neem je verlies, het rendement van Ibrahimovic is de blauwdruk voor elke spits en Mourinho is een ongelofelijke arrogante klootzak, maar wel een hele kundige klootzak. Je hebt jaren bij onze Robin in de klas gezeten op de Nicolaasschool en jullie hadden een hele goede band met elkaar, je verdedigde haar op elk moment als er wat was; opstootjes of verbaal, jij was er altijd om even te zeggen; tot hier en niet verder. De vele kinderfeestjes bij ons, kerstavonden en uiteraard Sinterklaas. Het slopen van Barbiepoppen van onze Robin en Jip, neem ik op de koop toe. In de pubertijd, na de basis school, wordt het contact anders, dat is normaal. Niet alleen jij, ook onze kinderen werden “ouder” en het contact gaat van kinderlijk naar meer afstand en pre volwassengedrag. Ik hoef niet uit te leggen dat dit vaak bij pubers er behoorlijk beroerd uit kan komen. De Pubertijd is een keerpunt voor alle jongeren en komt met veel getrek en gedoe in de verstandelijke ontwikkeling, die we de opmaat naar volwassenheid noemen. Helaas is het vaak ook een beginpunt voor velen onder ons, waarbij deze ontwikkeling een start kan zijn van een donkere identiteit. Helaas gold dat ook voor jou. De toestand waarin jij je bevond de afgelopen 8 jaren, is door velen aangehaald en beschreven of besproken. Ik kan er niets meer aan toevoegen, ik kan het ook niet meer en ik wil het ook niet meer. ik wil je herinneren op de beste en mooiste manier zoals je was en boven alles zoals je bent. Ik wil hier enkel benoemen dat iedereen in jouw omgeving alle liefde, steun en begrip hebben gegeven wat er in hun mogelijkheid lag om jou ook maar 1 stapje vooruit te brengen, een lach op je gezicht te toveren of misschien toch ergens de positieve drang te vinden om hier te willen blijven. Wat ik wel zeker weet is; dat je de liefde en alle aandacht tot je genomen hebt en dat je die ook altijd zal vasthouden en bij je zal dragen, waar je ook bent. En mocht je Johan Cruijff tegenkomen, zeg alsjeblieft dat hij er echt wat van kon? Jouw Ome Tom,

(2) Onze Niek. Iemand die bij onze familie hoort. Bij onze herinneringen. Bij zoveel momenten die we samen hebben meegemaakt. En misschien is dat ook waar ik uiteindelijk bij wil blijven. Niet bij die ene slechte kaart, maar bij alle goede kaarten die je hebt gekregen. Bij alle mooie momenten. Bij de mensen die van je hielden. Bij de zondagen bij ons mam, de verjaardagen, de vakanties en alle gewone momenten die achteraf helemaal niet zo gewoon blijken te zijn. We hadden je nog heel veel meer van die momenten gegund. Maar de momenten die we wél samen hebben gehad, nemen we met ons mee. Voor altijd. Dag lieve Niek. We gaan je ontzettend missen.

(1) Niek, waar moet ik beginnen? Als ik aan jou denk, komen er meteen zoveel herinneringen naar boven. Het begon eigenlijk al voordat jij er was. Ik volgde mijn grote zus in haar zwangerschap. Wij zouden bijna tegelijk een kindje krijgen. We kregen later vaak de vraag: “Was dat afgesproken?” Nee dus. Maar achteraf is het wel bijzonder dat het zo gelopen is. Ik zie ons Jeanne nog voor me. Met carnaval. In haar roze overal met tepels erop. En jij zat ondertussen, die laatste weken, rustig in haar dikke buik te wachten tot het jouw moment was. En toen was je er. Dat zo gewenste, knappe, donkere kereltje binnen onze familie. Het eerste kleinkind. Een stamhouder. Als klein menneke herinner ik je me nog goed. Je knalrode oortjes als je moe werd. Die kleine armpjes die altijd omhoog lagen als je sliep. En jij kon altijd zo héérlijk uitslapen. Dat was bij ons meisje wel anders. Zij was vanaf het begin een heel vroeg vogeltje. Het zijn misschien kleine dingen, maar juist die kleine dingen blijven je bij. Want hoe moet je in woorden uitleggen wat jarenlang zo vanzelfsprekend was? We waren familie. En dus waren we er gewoon. Verjaardagen. Feestdagen. Uitjes. Samen aan tafel. En natuurlijk iedere zondag kroketten op brood eten bij ons mam. Het hoorde er gewoon bij. En juist nu besef ik hoe bijzonder dat eigenlijk was. Zoals zo treffend door je vader geschreven, had je op papier ontzettend goede kaarten in handen. Een knappe kop. Een goed stel hersens. En heel veel mensen om je heen die van je hielden. Maar tussen al die goede kaarten zat ook een inktzwarte kaart die veel te zwaar was om alleen te dragen. Depressies en angsten kregen steeds meer grip op jouw leven. En hoe graag we je ook wilden helpen, hoe dichtbij we ook stonden, we konden niet altijd begrijpen hoe donker het voor jou kon zijn. We konden ernaast staan. We konden luisteren. We konden proberen te helpen. Maar we konden het niet van je overnemen. En dat is misschien wel het moeilijkste om te accepteren. Net voordat we met het vliegtuig naar Bali vertrokken, heb ik verschillende luisterboeken en podcasts gedownload van mensen die zelf ervaring hadden met depressies. Omdat Ik het nóg beter wilde begrijpen en hoopte op nieuwe inzichten. Sterker nog, tijdens dat nachtelijke telefoontje waarin we het verschrikkelijke nieuws kregen, was ik het boek 'Ga gewoon wat leuks doen' aan het lezen. Achteraf voelt dat bijna wrang. Want blijkbaar ben ik toch altijd blijven geloven dat het beter zou worden. Dat er een oplossing zou komen. Dat er ergens een paadje zou zijn waarmee je weer uit dat donkere bos kon komen. Misschien weten we allemaal wel hoe het is om soms even de weg kwijt te zijn. Soms vind je dan weer een paadje dat je verder brengt. Soms alleen, soms met hulp van anderen. Maar helaas lukte het jou niet meer om dat paadje te vinden. En soms ben ik ook boos op je geweest. Omdat het pijn deed. Omdat ik zag hoeveel mijn grote zus leed onder jouw lijden. Samen met Rick en Bob heeft ze écht alles geprobeerd wat ze kon om jou te helpen. We hebben allemaal geprobeerd er voor je te zijn, ieder op onze eigen manier. Maar uiteindelijk konden we het niet voor je oplossen. We wilden je helpen. We wilden je bij ons houden. We wilden vooral dat jij weer kon zien wat wij allemaal zagen. Nu weten we dat jij op een punt bent gekomen waarop je zelf geen uitweg meer zag. Dat doet ontzettend veel pijn. Maar ik wil niet dat dit het beeld wordt dat we van jou meenemen. Want jij was zoveel meer dan je depressies en je angsten. Jij was onze Niek. Dat kleine menneke met die rode oortjes. Dat jongetje met zijn armpjes omhoog in bed. Het eerste kleinkind van ons mam. De neef van Robin en Jip. De zoon van mijn grote zus. En voor Tom en mij een bijzonder neefje, waar we vanaf het begin zo trots op waren.

Lieve Niek, Ik zie je nog zitten, dat lieve kleine manneke Lief, ontdeugend, scherp en veel humor. Samen met lars kattekwaad uithalen, lekker gamen en chillen en met zoveel vrienden om je heen Wie had ooit gedacht dat het leven voor jou zo ingewikkeld werd en zo'n strijd Het is moeilijk te bevatten dat het jou niet lukte om het geluk terug te vinden Rust zacht lieve Niek Weet dat je geliefd ben en dat je gemist wordt en dat je voor altijd een plekje in ons hart hebt! <3 Dennis Brigitte Lars en Babette

Ik ken Niek niet, maar Rick wel. Heb zelf 2 zonen en 2 dochters, als vader raakt mij dit diep in het hart. Want dit is het ergste wat ouders kan overkomen. Onder de indruk van alle reacties maar vooral ook de levens- beschrijving over Niek en wat jullie voor- en met Niek hebben gedaan. Wens familie heel veel sterkte, en leef met jullie mee. Marcel

(1) Vanaf de eerste dag dat Niek er was, was ik knettergek op hem. Hij was zo’n jongetje dat met die grote, lieve ogen eigenlijk alles voor elkaar kreeg. En eerlijk gezegd is dat heel lang zo gebleven. Niek had vanaf het begin bijna alles mee. Hij was lief, gevoelig, slim, knap, eerlijk en verbaal sterk. Eigenlijk zou je voor al die woorden het woord “erg” kunnen zetten. Erg lief, erg gevoelig, erg slim, erg eerlijk. En je zou denken: als je al die eigenschappen bij elkaar optelt, heb je ongeveer het recept voor een gelukkig en succesvol leven. Maar bij Niek is het tegenovergestelde gebeurd. Zijn jeugd was eerst heel normaal en vooral heel leuk. De lagere school, veel vriendjes, afspreken, feestjes, voetballen. Ook op de middelbare school ging het prima. Docenten vertelden ons regelmatig dat ze vooral de rug van Niek kenden, omdat hij vrijwel standaard omgedraaid zat om met iemand te praten, te lachen of te ouwehoeren. Dat was Niek. Sociaal, grappig, aanwezig, enthousiast. Dat beeld komt terug in bijna alles wat zijn vrienden op zijn website hebben geschreven. Ze gebruiken opvallend vaak dezelfde woorden. Scherp. Gevat. Ontzettend slim. Een van hen schrijft dat Niek een timing had die je niet kon aanleren. Ze noemen hem de sfeermaker, de kern van de vriendengroep, iemand die een avond mooier maakte. En het staat er keer op keer, in ieders eigen bewoordingen: Niek was echt. Niek loog niet. Hij deed zich niet anders voor, hij hield zich niet groter of kleiner dan hij was, en hij zei wat hij vond, ook als dat ongemakkelijk was. Maar ergens rond zijn achttiende begon er iets te veranderen. Het begon voor een belangrijk deel lichamelijk. Hoofdpijn, pijn in zijn hakken en benen, vermoeidheid, vreemde pijnen op allerlei plekken die op het oog niets met elkaar te maken hadden. Klachten kwamen en gingen, andere bleven. Maar het gevoel dat er lichamelijk iets niet goed zat, is eigenlijk nooit meer weggegaan. De laatste twee jaar werd dat alleen maar erger. Tegelijkertijd was er iets anders dat steeds belangrijker werd. Niek was namelijk een enorme denker. Hij nam bijna niets zomaar aan. Hij bekeek dingen van links, van rechts, van boven en vervolgens, voor de zekerheid, nog een keer van onderen. Dat maakte gesprekken met hem vaak ontzettend interessant. Maar diezelfde eigenschap kon zich ook tegen hem keren. Want waar wij een gedachte op een gegeven moment kunnen loslaten en doorgaan met de dag, bleef Niek denken. En als je lang genoeg over bijna alles nadenkt, ontstaat er altijd wel een volgende vraag. En daarna weer een twijfel. Hij vertelde ons al relatief jong dat hij zichzelf vaak als het ware van buitenaf bekeek. Hij maakte wel deel uit van een groep, maar kon tegelijkertijd van afstand naar die groep kijken, inclusief zijn eigen plek en gedrag binnen die groep. Waar anderen gewoon meededen, was Niek zich voortdurend bewust van zichzelf en van hoe hij zich tot anderen verhield. Hij zocht daarom naar wat hij zelf gelijkgestemden noemde: mensen met wie hij echt de diepte in kon en met wie hij kon levelen omdat weinig mensen om hem heen zijn echte problemen goed begreep. Hij kon bijna jaloers zijn op jongens die gewoon een kroeg binnenlopen, een Nederlandstalig nummer horen en uit volle borst beginnen mee te zingen. Zonder eerst te bedenken of het nummer eigenlijk wel goed is, wat anderen daarvan vinden, hoe zij naar hem kijken of wat het überhaupt over hem zegt dat hij het leuk vindt. Gewoon zingen. Dat klinkt als iets heel kleins. Voor Niek was het iets heel groots. Langzaam werd dat denken steeds minder een kwaliteit en steeds meer een gevangenis. Hij begon meer te twijfelen. Ook aan zichzelf. Zijn zelfbeeld werd slechter en uiteindelijk volgde een langdurige depressie. Ik denk dat het woord depressie soms te gemakkelijk wordt gebruikt. Alsof iemand heel erg verdrietig is. Maar zo heb ik het bij Niek niet gezien.

(2) Ik zie het meer als een zonnebril waarvan de glazen ieder jaar een stuk donkerder worden. In het begin zie je de wereld nog vrijwel zoals hij is. Daarna verdwijnen langzaam de kleuren. Op een gegeven moment bereikt het licht je nog wel, maar je ervaart het nauwelijks meer. En het wrange is: je weet dat de zon er is. Je ziet andere mensen ervan genieten. Maar zelf voel je de warmte niet meer. Dat was misschien wel een van de moeilijkste dingen voor Niek. Hij wist rationeel heel goed dat hij een familie had die zielsveel van hem hield. Hij wist dat hij vrienden had die hem graag zagen. Zijn vrienden zagen hem helemaal niet als die vreemde buitenstaander die hij soms zelf dacht te zijn. Een van hen schreef daar op zijn website een zin over die me sindsdien niet meer loslaat. Ik wou dat je jezelf door onze ogen had kunnen zien. Maar als je door die donkere bril kijkt, helpt het uiteindelijk niet meer als iemand anders zegt dat de wereld veel lichter is. Door zijn depressie kwam hij bovendien steeds verder tot stilstand. En daardoor vond hij zelf dat de afstand tot zijn leeftijdsgenoten groter werd. Zij gingen studeren, werken, kregen relaties, bouwden een leven op. Niek zag zichzelf stilstaan. Dat tastte zijn zelfbeeld verder aan. En zo ontstond een buitengewoon gemene neerwaartse spiraal: hij voelde zich slecht en kwam daardoor minder vooruit. Omdat hij minder vooruitkwam, voelde hij zich nog slechter. En hoe langer het duurde, hoe moeilijker het werd om nog te geloven dat het ooit anders zou worden. We hebben geprobeerd die spiraal te doorbreken. Ontzettend vaak. En vooral Jeanne heeft werkelijk alles voor hem gedaan en heel veel van haar eigen leven voor hem opzijgezet. Luisteren, praten, wandelen, helpen, troosten, oplossingen zoeken. Dag in, dag uit. Ook Bob heeft als jongere broer iets moeten dragen wat je een jongere broer eigenlijk niet zou willen meegeven. Maar hij heeft Niek altijd proberen te begrijpen, heeft eindeloos met hem gepraat en hem binnen ons gezin ook vaak verdedigd als wij het even niet meer begrepen. En ik heb geprobeerd er voor hem te zijn op mijn manier. Door met hem te praten, een klankbord voor hem te zijn, hem soms een spiegel voor te houden en vooral te proberen zijn gedachten te relativeren. Om samen onderscheid te maken tussen wat er werkelijk aan de hand was en wat in zijn hoofd steeds groter en zwaarder werd. Soms lukte dat en zag hij de wereld even wat lichter. Maar ondanks dat ik hem soms wel kon helpen om anders naar zijn gedachten te kijken, ik kon niet veranderen hoe hij zich van binnen voelde. We konden zijn verdriet soms dempen. Hem even uit zijn hoofd halen. Een goede dag creëren. Soms zelfs een wat minder slechte periode. Maar de fundamentele verandering kregen we niet voor elkaar. En uiteindelijk lukte dat zijn hulpverleners ook niet. Niek maakte daar zelf soms grapjes over. Hij zei dat hij inmiddels wel wist welke vraag zijn hulpverleners gingen stellen en welk antwoord hij moest geven om diegene het gevoel te geven dat er vooruitgang was. Hij wond ze, zoals hij dat met zijn verbale talent wel vaker kon, soms gewoon om zijn vingers. En achteraf weten we dat er vaak veel minder vooruitgang was dan iedereen hoopte. Dat is misschien het moeilijkste om te accepteren. Dat iemand zoveel kwaliteiten kan hebben, door zoveel mensen geliefd kan zijn, zoveel hulp kan krijgen, en toch niet gered kan worden. Want Niek was een topper. Een schat van een jongen. En voor mij zal hij altijd dat jongetje blijven dat vanaf de eerste dag een enorme verrijking van mijn leven was. Maar hij heeft ook acht lange jaren gevochten tegen iets wat steeds groter werd. Hij heeft werkelijk van alles geprobeerd. Behandelingen, medicijnen, gesprekken, klinieken, opnieuw beginnen, weer hoop krijgen en opnieuw teleurgesteld raken. En ik weet dat hij uiteindelijk niet is gestopt omdat hij niet wilde leven.

(3) Hij is gestopt omdat het leven, zoals hij dat nog kon ervaren, voor hem ondraaglijk was geworden en hij niet meer geloofde dat dat nog zou veranderen. Dat onderscheid is voor mij belangrijk. Niek heeft zijn besluit ook niet impulsief genomen. Daarvoor was hij te veel een denker. Hij heeft er lang over nagedacht. Hij heeft er ook met ons over gesproken. Veel vaker en veel rationeler dan je als ouders ooit zou willen. En uiteindelijk heeft hij de handdoek in de ring gegooid. Niet na één slechte dag. Niet na één slecht jaar. Na ruim acht jaar. Ik ga hem verschrikkelijk missen. Zijn humor. Zijn scherpte. Onze gesprekken. Zijn soms eindeloze analyses. Zijn mooie kop. En vooral gewoon: mijn zoon. Maar hoe verschrikkelijk graag ik hem hier ook had gehouden, ik heb vrede met zijn besluit. Omdat ik weet hoeveel hij heeft geprobeerd. Omdat ik weet hoeveel pijn en onrust eraan vooraf zijn gegaan. En omdat houden van iemand voor mij uiteindelijk ook betekent dat ik moet accepteren dat er een grens was aan wat ik van hem kon vragen om voor ons nog langer vol te houden. Vanaf de eerste dag was ik trots op hem. Dat ben ik vandaag. En dat zal ik de rest van mijn leven blijven. Pap

Lieve Niek, beste familie van Boekel, ik ken jewelliswaar niet persoonlijk maar de familie van Boekel met o.a. Rick zijn jaren buren van ons in de Docfalaan geweest. Es is dus wel degelijk een lijntje tussen "Van Boekel" en "Neelissen" - ik weet dat je dit "meeleest" en wens allen in en om de familie van Boekel, dus ook vrienden en kennisen veel Liefde en Kracht toe in deze onvoorstelbare dagen - zij harteijk gegroet naar Nederland vanuit Duitsland

🫶

Lieve Bob, wat mooi dat jij via deze pagina, de herinneringen aan je grote broer levend houdt. Niek en jij voelen van jongs af aan eigen en vertrouwd. Voor mij, maar ook voor mijn jongens. Er was altijd een soort familiegevoel, anders dan met vrienden. Toen jullie (de kids) jong waren werd er veel bij elkaar over de vloer gespeeld, terwijl de moeders koffie dronken (of wijn) :) in de grote tuin aan de Peperstraat of de speelkamer @Twijderweg. In de zomer was er het zwembad bij opa&oma Bosje met Woopie blaffend eromheen :) Na onze verhuizing naar Sassenheim werd het contact minder. Maar wanneer we elkaar tegenkwamen of opzochten, in Oss of Noordwijk aan zee, was het gewoon altijd goed en fijn. Alle boys intussen volwassen, kwamen er ook lastige zaken voorbij. Bij ons naweeën van de scheiding, bij jullie de toenemende klachten van Niek. Ik wilde zo graag begrijpen wat er speelde in zijn brein/gevoelsleven en voel me vereerd dat hij zo open en kwetsbaar heeft willen delen. Het waren bijzondere, diepgaande gesprekken tussen volwassen mensen. Ook met jouw lieve moeder ,mijn dierbare vriendin erbij <3. Soms weleens beklemmend en zwaar, maar we eindigden altijd met een gezonde dosis galgenhumor. En viel de opmerking “wat of wie is wél normaal”?? meer dan eens (met wat voorbeelden erbij, waar we dan weer smakelijk om konden lachen..) Aan humor en zelfspot ontbrak ‘t nooit. We zijn elkaar, op afstand altijd blijven volgen. Bij ons allemaal was uit ‘t oog, nooit uit ‘t hart. Liefde en vriendschap is ondefinieerbaar En gaat ver over (aardse) grenzen. Niek-Bob-Jeanne-Rick Ik koester ons lijntje enorm. ✨♥️🙏🏻Marianne, ook namens Noah&Merel-Jonas-Finn&Fiene

Soms weet je niet meer waar het precies is begonnen. Ineens stond je voor me, omdat je vond dat je getraind moest worden. Je stelde je netjes voor en ik wist meteen dat je een zoon was van… Dat maakte het voor mij al wat bekender terrein. Je wilde gaan boksen, want dat leek je leuk. Eenmaal de bokshandschoenen aan, was je binnen tien minuten helemaal door je energie. Niet wetende wat er speelde, dacht ik: Man, die gast heeft een enorm conditieprobleem. Caramba, wat kon jij zweten…. Die eerste training staat me nog helder bij. Een enorm enthousiaste gast, maar ook met veel stille momenten, het weggezakt zijn in gedachten. Het leek op concentratieverlies, en op de vragen die ik stelde over wat er speelde, kreeg ik er geen vinger achter. Mijn eerste indruk was: dit wordt geen blijvertje. Maar de tweede training stond je alweer recht voor mijn neus. Het werd herkenning en gewenning en alles ging al gelijk 50% makkelijker. Er kwam wat meer toenadering en ik kreeg langzaam een idee met wie ik te maken had. Het was geen verbetering ten opzichte van zijn eerste training, eerder een kopie, maar ik zag wel gelijk wat meer plezier maar ook dat je ergens mee worstelde. Al vrij snel werd me duidelijk dat Niek iets met zich meedroeg. Vanaf dat moment wist ik, ik moet Niek plezieren, niet laten presteren. Maar godverdomme wat beschikte jij over een enorme dosis humor. Als de / onze humor wat grof werd, twinkelden jouw ogen en kreeg je plezier en een heel visueel beeld erbij. Je kon enorm genieten als ik wat discriminerend overkwam en jij schroomde niet om de rest er zelf bij te verzinnen. Ja, Niek… een apart, intelligent en heerlijk mens. Vaak zei je : “Ries, volgens mij vind jij mij een enorme lul, omdat ik weleens trainingen afzeg of niet op kom dagen…” Ja, Niek, jij leefde in jouw eigen wereld en dan deed je bij mij de meest onmogelijke uitspraken. Vaak vroeg ik: “Gast, hoe kom je daarbij? Hoe werkt jouw hoofd? Je bent een mooie kerel,” zei ik altijd. Je vroeg me, kan jij mij vertellen wat ik hier in deze maatschappij moet zoeken? Want je wist gewoon jouw plaats niet… Ja, Niek, we hebben veel (mooie) gesprekken gehad, maar ik voelde en wist ook dat ik geen therapeut was en je op dat vlak niet kon helpen. Ik kon je alleen een veilige plek bieden, waar je volledig jezelf mocht zijn. Want dat mocht je echt. Ja, Niek, jouw trainingen waren net als jouw stemmingen. Zat je wat hoger in de lift, dan kwam je langs. Was het bagger, dan zag ik je niet. Ik wist dat je zou komen als je er behoefte aan had en soms bleef dat maanden uit. Ja, Niek, je vertelde me dat je dol was op je familie, en dat je je soms schaamde voor hoe je je gedroeg. Ik vond je kwetsbaar opstelling een van je mooie persoonlijkheden. Ja, Niek, ik zou een boek over je kunnen schrijven, geen dik boek maar ook niet zomaar een bladzijde. Ik ben blij dat ik je heb leren kennen: jouw lach, jouw onzin, jouw struggles, jouw lompigheid, jouw humor, en elke keer weer het weerzien. Rokend uit jouw zwarte Peugeot. Bizar…..🤣 Gast……!! Ik ben blij dat ik vandaag op jouw kist heb mogen kloppen, als teken dat je een goeie gabber bent. Mijn laatste schouderklop die ik je altijd gaf. Ik wil je bedanken voor de herinnering die jij mij gegeven hebt. Ja, Niek… wie weet, tot ooit. 🥊👊🏻 Ries

Van 2002 tot en met 2011, tien jaar op rij, was er het mannenweekend. Een weekend waar de kids bepaalden wat er gebeurde. Het weekend waar wij jou het beste van kennen en herinneren. Scherp was jij, ontzettend gevat, met een timing die je niet kon aanleren. Jij zag dingen die anderen misten en zei ze hardop, soms ongezouten maar altijd omdat jij het meende. Niek loog niet. Niek was echt. Naast deze legendarische weekenden zagen we jou de jaren erna ook wekelijks op het hockeyveld en regelmatig bij ons thuis vanwege de vriendschap met Jop. Jop heeft met Niek jaren aan herinneringen opgebouwd die wij nooit helemaal zullen kennen, en dat is misschien wel het mooiste eraan — dat er een hele wereld van vriendschap was die zich buiten ons zicht afspeelde, vol dingen die alleen zij deelden. Dat Niek die plek had in het leven van Jop, zegt alles over wie hij was. Je wordt nu al gemist! Rust zacht, Niek. Teun, Jop, Maaike en Dennis

❤️❤️❤️❤️

Lieve Niek, We kenden elkaar eigenlijk nog maar een kleine drie jaar. Niet ontzettend lang, maar in die tijd is er wel een bijzondere vriendschap ontstaan. We kwamen elkaar tegen op een moment waarop we allebei wel een goede vriend konden gebruiken. Iemand om mee te praten, mee te lachen en bij wie we gewoon ons ei kwijt konden. Vanaf het begin voelde het vertrouwd. Als ik aan jou terugdenk, denk ik vooral aan de kroeg, terrasjes, de sportschool, onze serieuze en ook bijzondere gesprekken . Juist die momenten ga ik missen. Mijn favoriet was tijdens het Oktoberfest, toen heb ik je echt oprecht zien genieten! Dat deed me goed. Een van de dingen was, dat je overal gewoon schijt aan had. Die Parajumpers-jas bijvoorbeeld, waar je tape op plakte en vervolgens gewoon drie jaar in bleef lopen. Volgens mij leerde ik je kennen in die jas en heb ik je er de laatste keer ook nog in gezien. Elke keer zei ik: “Wordt het niet eens tijd voor een nieuwe jas?” En dan zei jij: “Hoezo? Wat boeit dat?” Heerlijk. We hebben ook veel serieuze gesprekken gehad. Je zei regelmatig tegen me: “Wes, ik spoor gewoon niet.” Maar zo heb ik jou nooit gezien. Voor mij was je intelligent, eerlijk en oprecht. Een goede jongen met een hart van goud. Ik zag zoveel in jou wat jij zelf soms moeilijk kon zien. Je vroeg mij weleens waarom ik nog met je omging. Voor mij was dat simpel: omdat je mijn vriend was. Ik had zo graag gewild dat je jezelf één keer door onze ogen had kunnen zien. Dan had je gezien hoeveel je voor de mensen om je heen betekende. Ik vind het verschrikkelijk dat er geen nieuwe herinneringen meer bij komen, maar ik ben ontzettend dankbaar voor de drie jaar die we samen hebben gehad. Ik hoop dat je nu de rust hebt gevonden waar je zo naar verlangde. Ik zal je missen, maat. Liefs, Wes

Lieve Niek, Ik heb jou leren kennen als een lieve, zachtaardige en slimme jongen. Je bent wel eens met ons mee naar de stad gegaan en weet nog dat je heerlijk op de praatstoel zat. Je was enthousiast en goedlachs, kortom het was erg gezellig. Die “Van Boekel-appel” voor gezelligheid is ook bij jou niet ver van de boom gevallen. Wat was het leuk geweest om zulke momenten vaker te beleven. Maar wat geweest is gaat mee in mijn herinnering en die blijft. Ik gun jou het allerbeste en vertrouw erop dat je nu op een plek bent waar je de kalmte en vrede hebt die je zo hebt verdiend.

Lieve Niek, Ik leerde jou kennen toen je nog een klein jochie was, je zat in groep 1/2, maartje en stan zaten bij jou op school. Vele jaren later gingen we met elkaar op skivakanties met meer gezinnen, dat waren mooie vakanties. Wel weet ik nog dat je je toen al niet fijn voelde , je was er wel bij , maar we zagen je niet. Ik heb dus helaas geen foto kunnen vinden waar jij op staat. Als ik aan jou denk, denk ik aan de gesprekken die we wel eens hebben gehad, ik zag je niet vaak, maar ik kon het wel vinden met jou. De laatste keer dat ik je zag was op de uitvaart van jouw oma. Ik gaf je een complimentje omdat je er zo knap uitzag en zo ga ik jou onthouden. Lieve Niek ik hoop dat je nu rust gaat vinden en op een net zo’n mooie plek gaat komen als op deze foto, een skigebied waar we allemaal waren , maar waar we allemaal niet op staan. Lieve Niek, rust zacht daar waar je nu ook bent. Wij zorgen hier zo goed mogelijk voor jouw lieve familie ❤️ liefs Marielle vos

Al twee avonden zijn we bezig geweest met het doornemen van de harde schijf, met daarop alle foto's van de afgelopen jaren. Wat brengt dat toch weer een hoop mooie gevoelens naar boven. De familiefeestjes bij elkaar, het zwemmen bij opa en oma, Sinterklaas en Kerst met de families... zoveel warme herinneringen kwamen voorbij. Natuurlijk konden niet alle foto's hierin, maar deze vonden we zelf zo mooi om te delen, van de toen nog kleine Niek.

Nog wat fantastische momenten met jou! https://youtu.be/CvZ1virpRYI

Onze lieve Niek, Februari 1999, onze eerste kleinzoon was geboren. Even wennen aan de titulatuur van oma & opa, maar toen we Niek hadden gezien was dat al snel een eretitel. Een gave baby, goed gewicht, mooie lengte en al snel bleek het een karaktertje waarin levenslust en wilskracht domineerden. Een goede eter, waarbij hij de slagroomspuit voor zijn Danoontje liefst zelf hanteerde, met als gevolg een snoet vol room voordat hij de ingang van zijn mond had gevonden. Een probleemloze gast in de Vierwindenlaan voor enkele uurtjes, een nachtje of een weekje. En met meer regelmaat toen we vanaf 2005 een zwembad hadden. Niek deelde die plas water graag met vriendjes en vriendinnetjes. Enthousiaste gastjes met heldere stemmetjes die met een Capri-Sun fruitdrankje, een waterlolly of wat snoep uit de bekende verdeelzakjes helemaal tevreden waren. Jaren later gebroken stemmen, blitse zwemshorts met een onderbroek eronder en niet voldaan voordat de koelkast leeg, de afvalemmer vol met lege bierblikjes was en de ruime voorraad mini-worstenbroodjes was verdwenen. Solo baantjes trekken was niet aan Niek besteed, plezier en bommetjes maken met zijn vriendengroep des te meer. Toen broertje Bob en nichtje Pip bij ons hun 10e verjaardag vierden met de ‘Griezelbostour voor de Osse Bende’, fungeerde Niek vanuit de boomhut als de ‘Gloeiende Gigant Goliath’. Uitleggen wat hij moest doen bleek overbodig. Als oudere -hij was toen 12- slaagde hij er voor 100% in om via een roeptoeter de meest griezelige geluiden te laten neerdalen in het schemerdonker op het best wel angstige jongere volkje. Hij studeerde als dat even nodig was, hij ging voetballen bij TOP en hockeyen bij MHC Oss en haalde de nodige stunts uit bij het stappen die wij nu pas lezen op de door Bob gemaakte website. En zo hoort het ook. De levenslust en wilskracht die hij als baby al openbaarde, bleken later eigenschappen waarvoor hij door zijn vriendenclub werd gewaardeerd. Een sociale gangmaker in de hele groep, zorgen dat er wel altijd te lachen viel en voor niets of niemand bang. Zorgeloos flanerend zijn Vwo-diploma behaald en in Tilburg kroegen en disputen testen om het Ov-kaartje in te ruilen voor een kamer in een studentenhuis. En toen veranderde er -zonder merkbare aanleiding- een heleboel in het leven van Niek. Een fikse depressie, een stevige burn-out, faalangsten en zenuwpijnen. Met door Jeanne en Rick continue ingeschakelde medische instanties voor begeleiding, voor hulp, met een schreeuwende ondertoon voor een oplossing. Die er helaas niet kwam. In ruim 8 jaar veranderde voor Niek een veelbelovend jong leven in een niet aflatende periode van onzekerheid, van onrust, van angsten met heel veel pijn. Met een alleszins begrijpelijke keuze door hemzelf voor rust. Een keuze die een verdrietige en begrijpelijke shock teweeg bracht voor allen die hem kenden. Niek is niet meer onder ons, we zullen hem enorm missen. Met een veilig en warm plekje in ons -en ieders- hart zullen we hem nooit vergeten. Oma en Opa Bosje.

❤️

❤️

Alleen maar liefde❤️❤️❤️

Alleen maar liefde ❤️

Lieve Niek, jij was de broer van, soms irritant, grappig, lief, zorgzaam. Wat vliegt de tijd voorbij. Als klein meisje had ik iets met je broertje Bob en was ik vaker te vinden aan de Peperstraat dan bij mij thuis. Je was dan ook wel een grote broer voor me. Dan kwam jij met al je vrienden aanzetten, terwijl wij heel onschuldig een hut bouwde. Ik kan me de wekelijkse zwemmomenten bij oma Bosje nog voorstellen, of de middagen bij jullie thuis na de basisschool. Het doet me pijn te horen dat je er niet meer bent, maar ik weet ook dat je nu daarboven op een hele mooie plek bent. Ik hoop dat je daar veel rust vind en geniet met de mensen die al op die mooie plek zijn. Je zal gemist worden. Liefs, Sterre

Lieve Niek, Jou ken ik via de TSO Je was lieve en een goedlachse overblijver. Je had altijd een goed humeur, Lieve Niek rust zacht. G.L. van de T. S. O.

Lieve Niek, Ik zie veel mooie verhalen over jou voorbij komen. Hoe dierbaar je voor iedereen was. Een mooie herinnering aan jou is natuurlijk mijn oppasdag in de Peperstraat met Anne en Thijs. Onbezorgd, druk en altijd gezellig. Oma Annie die de was kwam strijken en jullie die speelden, de gehaktballen van het Juffie, de croissants met boter en suiker en natuurlijk de wortsebroodjes. Jullie mam haalde alles in huis wat jullie lekker vonden en zodat jullie goed zouden eten. Jij was een vrolijk, ondernemend kind en als je vriend Sammy meekwam zatten jullie vol kattekwaad. En dan hadden we nog de vrijdagmiddagen na school. De moeders gezellig met elkaar borrelen en kletsen en jullie met elkaar ravotten en gamen. Als jullie een dag vrij hadden gingen we met zijn allen naar een indoor speeltuin. De moeders maar kletsen en jullie konden met zijn allen spelen. Het was een prachtige tijd vol mooie warme herinneringen. Niet te bevatten dat zo'n vriendelijk vrolijk kind met zichzelf in strijd komt. Vergeten zullen we je nooit. Liefs Mark, Gertie, Anne en Thijs

Lieve Niek, Wij kennen elkaar van de basisschool, waar we samen op de Nicolaasschool en bij elkaar in de klas hebben gezeten. Als ik terugkijk op die jaren, denk ik aan een ontzettend fijne tijd waarin jij een groot onderdeel was. Zoals eigenlijk iedereen en ook je oud-klasgenoten je hier omschrijven, herinner ik jou ook als iemand die iedereen aan het lachen kon maken. Jouw humor is iets wat velen van ons altijd bij zal blijven. Je zorgde voor een goede sfeer in de klas en wist met je opmerkingen en humor altijd wel een lach te veroorzaken. Daarnaast was je ontzettend slim en had je altijd wel iets te zeggen of te bedenken. En dan is er natuurlijk ook nog die ene liefdesbrief die hier voorbij is gekomen. Ik moest er meteen weer aan denken. Ik herinner het me nog goed. We hadden allebei een oogje op iemand en ja, hoe pak je zoiets op de basisschool nou het beste aan? We besloten om allebei een liefdesbrief te schrijven en deze op een afgesproken dag, tegelijkertijd in de pauze, aan elkaars ‘crush’ te geven. Volgens mij liep het op dat moment iets beter af voor jou dan voor mij. Het afscheid in groep 8 viel voor velen van ons dan ook zwaar. We hadden zo’n fijne klas, waarin iedereen zijn eigen plek had en waarin jij een grote rol speelde. Na dat afscheid van de basisschool werden er in de loop van de jaren natuurlijk nummers uitgewisseld en ben jij altijd in mijn telefoon blijven staan, maar niet zomaar. Ooit heb jij zelf je nummer in mijn telefoon gezet en vond je het blijkbaar nodig om jezelf meteen maar van een duidelijke naam te voorzien, zodat ik vooral niet zou vergeten wie je ook alweer was: ‘Niek van Boekel (leuke jonge)’. Typisch jij. Om nu terug te denken aan deze herinneringen, met de gedachte dat je er niet meer bent, is eigenlijk niet te bevatten. Ik hoop dat je je rust hebt gevonden. Heel veel sterkte aan alle familie en vrienden. Liefs, Emma

Niek was zo’n vriend die er eigenlijk altijd bij was wanneer er weer snode plannen werden gemaakt of iets ondoordachts werd ondernomen en was dit niet het geval, merkte je ook dat Niek er niet bij was. Wat ik altijd in hem heb gewaardeerd, was zijn gevoel voor humor. Hij wist op de juiste momenten een grap te maken en kon met zijn opmerkingen een hele groep aan het lachen krijgen. Vaak hoefde hij daar niet eens veel voor te zeggen, een korte opmerking was vaak al genoeg. Daarnaast hielden we beide van voetbal en vooral van discussiëren over voetbal. De eeuwige discussie over Messi en Ronaldo was volgens Niek eigenlijk helemaal geen discussie, Ronaldo was de beste. Gelukkig stond ik daarin aan zijn zijde, want de discussies konden er goed aan toe gaan, maar juist die discussies, waarin iedereen vol overtuiging zijn mening gaf en Niek zijn standpunt met steeds nieuwe argumenten verdedigde, zijn herinneringen waar ik met een glimlach op terugkijk. Het ging uiteindelijk namelijk allang niet meer om voetbal, maar om het plezier van samen praten, lachen en het belangrijkste, elkaar een beetje uitdagen. De vakantie op Terschelling was er eentje waar we genoeg streken hebben uitgehaald om met gemak een heel boek te vullen. Een moment staat me in het bijzonder nog bij, het moment waarop ik toch echt eerlijk moest toegeven hoe het kon dat die tent zo verschrikkelijk stonk. We lagen samen helemaal dubbel van het lachen toen de waarheid eindelijk boven tafel kwam. En het mooiste was misschien nog wel dat jij de stinkbommen die in de tent lagen uiteindelijk zelf ook geniaal vond. Bedankt voor al het moois dat je deze wereld hebt gebracht. Rust zacht vriend. Liefs, Stijn

Lieve Niek, Het is een hele tijd geleden dat wij elkaar voor het eerst hebben ontmoet. We gingen naar dezelfde feestjes, deelden dezelfde vrienden en binnen die groep was jij zeker een van mijn favorieten. Altijd in voor een goed gesprek, scherp, slim, gevat - met een enorme dosis humor en vooral heel lief. Vorig jaar carnaval zag ik je weer, na een lange tijd. Ondanks dat het lang geleden was, voelde het meteen weer vertrouwd. Zoals vroeger. Dat zegt denk ik veel over jou als persoon en hoe je mensen op hun gemak wist te stellen. Ik vertelde je nog hoe leuk ik het vond je weer te zien en heb hard om je moeten lachen. Niet wetend dat dat de laatste keer zou zijn. Je bent iemand die ik niet snel zal vergeten, lieve Niek. ❤️

Hey Niek, Ik weet dat we elkaar de afgelopen jaren niet meer zo vaak zagen, maar gelukkig heb ik toch flink wat mooie herinneringen met je mogen delen. Urenlang PlayStationen na school toen je nog op de Peperstraat woonde, dagenlang feesten in Lloret de Mar, nog meer feesten in Oss en omstreken, Turkse pizza’s eten bij mij thuis en natuurlijk veel kattenkwaad uithalen op de Nicolaas School. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat het schoolbestuur ontzettend veel spijt had toen ze groep 6A en 6B bij elkaar voegden toen we naar groep 7 gingen. Alsof al het kattenkwaad ineens gebundeld werd, haha. Ook al zagen we elkaar al jaren niet meer regelmatig, iedere keer als ik je weer tegenkwam, was het meteen weer zoals vroeger. Dat is iets unieks en iets wat ik niet zomaar zal vergeten. Maat, ik had gewild dat ik er de afgelopen jaren meer voor je had kunnen zijn en dat we elkaar wat vaker hadden gezien. Helaas loopt het leven soms anders dan je zou willen. Je hebt een ontzettend positieve invloed op mijn leven gehad en ik zal onze herinneringen altijd blijven koesteren. Tijd om te rusten nu, maat. ❤️

Mooie herinneringen blijven Heb rust, lieve Niek 'T driehuukske, Egypte, 2008 ❤️

Lieve Niek, Heel raar dat we het nu moeten hebben over herinneringen aan jou... Dat is niet eerlijk en niet te bevatten. Maar we begrijpen ook jouw worstelingen van de afgelopen jaren. Dat je jezelf nu tot de club van 27 hebt verheven, is een keus die we nooit zullen begrijpen maar wel respecteren... Als ik terugdenk aan een herinnering blijft mij 1 ding bij: Op een gezellige avond in de Hexenalm, was ik weer eens gestopt met roken. Jij was er even bij gekomen, wat we toen heel fijn vonden. Jij wilde een sigaretje roken en ik ging erbij staan. Vroeg er zelfs 1 aan je, en kreeg deze uiteraard ook. Daarna ging ik je vertellen dat roken ongezond was en dat je daaraan dood kon gaan. Jouw antwoord: stilte en een schuine blik met een grote glimlach.... Je keek naar mij, zag me staan met het zoveelste biertje van de avond en een sigaret in de mond, en proostte... We schoten allebei in de lach en zeiden: fuck it! Het komt allemaal goed..... In Brixen afgelopen wintersport hadden we allemaal de hoop dat je bezig was met de weg omhoog: je ging mee skiën, was gefrustreerd dat het skiën niet vanzelf ging zoals een paar jaar eerder, maar je nam wat rust en dronk daarna gezellig een biertje mee. We hebben in het appartement nog een hele avond slap gekletst en Truth or Dare gespeeld. Dat was een heel vrolijke avond waarin je jezelf was. We mochten weer een stukje van de oude Niek zien zoals we hem kenden van kleins af aan. Wat hoopten we toen dat jij dit vol kon houden en dat we dit nog veel vaker zouden kunnen doen. Hoe anders loopt het leven. Hoe graag we dat ook zouden willen, het is helaas niet zo. Jij hebt je eigen weg gekozen. Doe Jimi, Amy, Kurt, Janis en Jim de groeten daarboven. We weten zeker dat je daar nu vrij bent en met hen dat biertje en die sigaret aan het roken bent! We gaan je niet vergeten. Tot ooit! Patrick, Ilonka en Bente

Lieve Niek, Vooral de vele reizen die we samen hebben gemaakt met de Boekels en de Bosmannen staan me nog goed bij. Van ingegraven worden op het strand van Turkije, kameel rijden in Egypte en uren toepen voor onze campers in Canada. Waar we ook heen gingen, wij vermaakten ons wel met z’n viertjes. En ik zag jullie kwa jongens streken met liefde door de vingers. Ook de skivakanties zal ik nooit vergeten, waar jij met de andere jongens vooral zo snel mogelijk de piste af wilde en ik standaard 10 minuten later pas aan kwam kakken. Maar ik kon er altijd op rekenen dat jullie op mij stonden te wachten als grote broers. Het voelt oneerlijk dat jouw geluk zo op de proef is gesteld. Ik heb wel eens gehoord dat de sterkste strijders worden geconfronteerd met de zwaarste gevechten. Ik hoop dat jij na je lange strijd je rust hebt gevonden. Ik ga je missen. Dikke knuffel van Isabelle

🩷

Lieve Niek, Ik leerde jou kennen op de Nicolaasschool, vanaf het begin waren we goede vrienden. Ik heb vele dierbare herinneringen aan de tijd dat we bij jou thuis op de Peperstraat gingen spelen, gamen of een logeerpartij waarbij we extra laat wakker bleven en een spannende film keken. Later deelden we het veld en ook hier hebben we fantastische dingen meegemaakt. Zowel op het veld als er buiten. Ik zal altijd met een lach terugdenken aan de mooie tijden die we hebben beleefd Rust zacht vriend

Lieve Niek, Ik ken je al vanaf jongs af aan, omdat onze ouders beste vrienden zijn. Ik ben met jou opgegroeid en heb daardoor zoveel mooie herinneringen aan jou. Ik heb altijd een hele fijne tijd gehad bij jullie in de Peperstraat. Van overal verstoppertje spelen, tot spelen in de tuin. Van alle verjaardagen bij ons en bij jullie tot de gezellige dagjes weg met onze gezinnen. Ons dagje naar Amsterdam is toch wel een herinnering die me het meest bijblijft. Samen naar Madame Tussauds en The Amsterdam Dungeon. Wat hebben we daar een leuke dag gehad. Volgens mij heb jij me toen zelfs nog wijsgemaakt dat de achtbaan waarmee we naar beneden gingen “over de kop” ging, wat ik toen nog super eng vond. Aan een gebrek aan humor ontbrak het bij jou in ieder geval nooit. Jij was altijd ontzettend lief en had een hele warme persoonlijkheid. Ik vond het altijd gezellig als je bij ons kwam spelen met Marijn, of als wij bij jullie waren. Ik weet nog goed dat ik van jou altijd als een van de weinigen mee mocht spelen als jij met Marijn aan het spelen was. Ik mocht meekijken met het gamen, meespelen met de Lego of gewoon meedoen met wat jullie op dat moment aan het doen waren. Daar kijk ik met een warm gevoel op terug. Ik koester alle herinneringen die ik met jou heb. Het zijn herinneringen aan een mooie jeugd, aan gezelligheid, aan samen lachen en aan iemand die altijd heel lief voor mij is geweest. Die herinneringen zal ik voor altijd bij me dragen. Rust zacht, Niek. Je zult nooit vergeten worden. Ik hoop dat je de rust vindt waar je zo lang naar opzoek was, want die verdien je. We gaan je missen. Liefs, Maud

(ik kon niet kiezen, te veel mooie herinneringen met jou!)

Mijn herinnering aan Niek is natuurlijk vooral ons geweldige ski-avontuur. Of we even skiles konden geven aan een groepje kinderen uit Oss in Fiss… aber natürlich! Manou voorop als tracker en ik achteraan als bezemwagen. Ik heb weinig hoeven te rapen, maar moest daarentegen alle zeilen bijzetten om deze natuurtalenten bij te houden. Want rustig een spoor volgen? Daar hadden jullie nog nooit van gehoord. Het werd rücksichtslos naar beneden suizen, stunten, bospaadjes, springschansjes… en vooral: door, door en door! Wat hebben we een fantastische week gehad, met zóveel lol. Als ik daaraan terugdenk, zie ik vooral die enorme energie, het plezier en de vrolijkheid. Een herinnering waar ik met heel veel warmte en plezier aan terugdenk. ❤️ Rust zacht lieve Niek, liefs Nicole

Lieve Niek, Als ik aan jou denk, denk ik aan de tijd waarin we samen opgroeiden, toen mama op jullie paste. Ik was 8 toen jij geboren werd en weet nog goed de eerste keer dat ik je mocht vasthouden. Zo'n mooie, lieve baby met grote, blinkende ogen. Je haartjes als een kroontje van een aardbei, op je grote hersenpannetje. Ik was meteen verliefd. In de Teugenaarsstraat en in de Peperstraat hebben we samen veel tijd doorgebracht. Toen je net kon praten leerden we je de woordjes 'desalniettemin' en 'daarentegen', uiteraard had jij dat meteen onder de knie (met jouw superslimme aardbeihoofdje). We zaten vaak samen aan de lunchtafel tussen de middag, en speelden in de tuin, waar we eerst heksensoep maakten en later voetbalden. Wat later paste ik bijna elke donderdagavond bij jullie op en speelden of dansten we veel voor de grote openhaard. Je zat op breakdance en ik was zo trots op jouw eigen move, waarin je met gevouwen benen kon lopen. Die hebben we vaak geoefend. Ook bleven jij en Bob een keer bij ons slapen in het weekend, toen heb ik jullie opgejut om Tim en Robin wakker te maken. Aanvankelijk stormachtig, daarna wat voorzichtig, ging je de kamer in. Toen jullie door de kamer sprongen, sputterde Tim tegen met iets over dat het zondag was, waarna je (terecht) zei dat het moest van mij (terwijl ik mijzelf bescheiden had opgesteld buiten de deur). Als ik je stem hoor op het filmpje, herinnert die me precies aan hoe je was en blijft voor ons. Onze lieve, grappige, empathische, slimme, superleuke neef(je). Natuurlijk waren er ook alle zondagen bij oma Bosje, verjaardagen en kerstdagen waarop ik graag naast jou zat, omdat we gezellig konden kletsen en later ook goed konden praten. Lieve Niek, ik voel me altijd heel verbonden met jou en koester alle tijd en herinneringen die we delen. We gaan je zo ontzettend missen. Je zit voor altijd in mijn hart. Liefs, Jay

Van eerste hapjes naar eerste biertjes. Ik heb genoten van jouw humor en ook van de mooie gesprekken die we samen hebben gehad. Ik ga je missen. Robin

Onze herinnering aan Niek begint op de Nicolaasschool, in de combikleuterklas van juf Lilian en juf Caroline. Niek zat in groep 2 en onze zoon Wout startte in groep 1. Vanaf de allereerste dag was Wout enorm onder de indruk van Niek. Niek was voor hem stoer, grappig en interessant. Een voorbeeld, een grote jongen waar hij tegenop keek en die hij duidelijk bewonderde. Misschien een klein moment in Niek zijn leven, maar een herinnering die bij ons is gebleven. ❤️ Rudolf en Tina

Foto's die een periode van meer dan 25 jaar vriendschap omvatten. Stuk voor stuk mooie herinneringen van de vakanties over de hele wereld met onze ouders, mannenweekenden, (zuip)vakanties met vrienden, en simpelweg het vele geouwehoer thuis in Oss en omstreken. Hopelijk ben je nu op een plek waar je de rust en vrede hebt gevonden waar je al die jaren naar op zoek bent geweest. Het is voor iedereen die het geluk heeft gehad jou te kennen een groot gemis dat die plek helaas niet hier was. Tot ziens, Benjamin

Lieve Niek, Jij was de grote vriend van Marijn. Wat hebben jullie genoten van het afspreken met elkaar. Uren met LEGO bouwen en niet naar huis willen. In de vakantie was het ook altijd fijn om iets samen te doen. Naar de Efteling, Wamelland, jungletowm of gewoon thuis. Het was altijd een feest. Op elk verjaardagsfeestje bij ons was je van de partij. En het was altijd reuze gezellig, als jij erbij was. Je had zo’n heerlijk gevoel voor humor en je bleef me ook altijd aankijken, totdat ik je doorhad. Wat ben ik blij dat ik die fijne tijd met jou heb mogen beleven. Ik hoop dat je nu de rust hebt gevonden, die je verdient. Ik zal je altijd zo blijven herinneren, lieve Niek. Geef Harm een knuffel daar boven . We gaan je ontzettend missen. Liefs Silvia

Lieve Niek, Ik zal nooit vergeten hoe je vroeger als kleine jongen vaak bij ons thuis was. Je was zo’n lief jongetje en ik vond het altijd ontzettend leuk om met jou te spelen. We hebben heel wat uren samen gegamed op mijn kamer. Ook ging ik altijd heel graag bij jouw ouders oppassen. Soms kwam je ’s avonds nog even naar beneden om te kijken wat ik aan het doen was. Dan bracht ik je met je slaapoogjes weer naar boven en stopte ik je terug in bed. De gezellige weekenden bij John en El, samen rond het zwembad, zijn ook herinneringen die ik altijd zal blijven koesteren. Bedankt voor alle mooie momenten, Tim

Lieve Niek, Ik heb dit bericht al een paar keer opnieuw geschreven en over nagedacht omdat ik sinds het nieuws niet heel goed woorden kan geven aan de situatie. Ik ben trots op hoe je de afgelopen jaren er alles aan hebt gedaan om beter te worden en hoe hard je daarvoor hebt gestreden tot het einde, ik had je een andere uitweg gegund, zeker na dat je meerdere keren weer toch opstond en opnieuw de strijd aanging. Ik zal de momenten met jou en de familie koesteren, de zondagen bij oma Annie thuis waarbij we allemaal een kroketje op brood kregen. Ik vind rust in de gedachte dat je nu hopelijk samen met oma daarboven een kroketje aan het eten bent en misschien zelfs een oma anniekoek daarna. We gaan je missen lieve Niek. 💜 Heel veel liefs, Je nichtje Jip 🫶🏻

Lieve Niek, Wat was het een feest om samen op te groeien. Te beginnen met de fantastische mannenweekenden met de vaders en zonen en vervolgens als oppas van Bob en jou elke dinsdagmiddag dolle pret op de Peperstraat. Die mooie momenten pakt niemand ons meer af. Je bent en blijft voor altijd een topper. Rust zacht.

Lieve Niek, Ik mocht in je eerste levensjaren twee dagen in de week op je passen en wat was dat leuk! Zo een lief, gevoelig en slim mannetje dat direct een eigen plekje in ons gezin kreeg. Voor Tim, Robin en Jay hoorde je er meteen helemaal bij. Je was geliefd en ontzettend vertrouwd. Je bracht zoveel gezelligheid en wat is er gespeeld en geknuffeld!! Wat ik me nog zo goed herinner is ons afscheidsritueeltje in de Peperstraat aan het eind van de dag: lang zwaaien en kushandjes tegen het raam! Ik koester de warme en mooie herinneringen aan die bijzondere tijd met elkaar. Je hebt voor altijd een speciaal plekje in m’n hart Liefs, Yvonne

Tien Mannenweekenden. Één onvergetelijke vriend. Vanaf het eerste mannenweekend, toen je nog in je luier rondliep, hoorde je erbij. Tien jaar lang deelden we avonturen, ondeugende plannen, veel te late avonden en ontelbaar veel mooie momenten. Jij was altijd een fantastische 'partner in crime'. Nu je er niet meer bent en je rust hebt gevonden, koesteren we de herinneringen meer dan ooit. We zijn dankbaar voor alle bijzondere weekenden die we samen mochten beleven. De foto's blijven. De verhalen blijven. Maar toch zal het nooit meer hetzelfde zijn. Rust zacht, Niek. ❤️

Niek & family

Lieve Niek, mooi neefje van me. Je bent het eerste kleinkind in onze familie. Oma Annie was zo trots op jou, nog nooit was er zo’n mooie en slimme baby geboren als jij. Heel Oss en Vinkel hebben dat geweten. Slim en mooi ben je altijd gebleven. Ik heb genoten van onze gesprekken over Game of Thrones, politiek of wat verder ter tafel kwam. Een scherp zicht op de wereld maar ook een gevoelige inborst. En een familiemens, als het kon dan kwam je naar alle verjaardagen en ook regelmatig naar de zondagmiddag lunch met oma Annie. Na het overlijden van oma Annie nam je de rol van oudste en coördineerde je de teksten van alle kleinkinderen. Ben er trots op jouw tante te zijn maar we gaan je gdvd missen. Rust zacht lieve Niek. X tante Suus

Bob, Jip, Robin, Niek

Veel mooie herinneringen met jou mogen delen, op én buiten het veld. Zoals bijvoorbeeld onderstaande, gewonnen kampioenswedstrijd in november 2016. Je zult enorm gemist worden, Niek. Veel sterkte aan al jouw dierbaren, en in het bijzonder aan Bob, Jeanne en Rick.

Lieve Niek, Sinds ik het nieuws hoorde, ben ik dag en nacht met mijn gedachten bij je. Woorden schieten nog steeds tekort. Toch denk ik als eerste aan je scherpe geest, je eigenzinnige humor, samen hockeyen, eindeloos gelach, en de warmte van je thuis. De deur stond letterlijk voor iedereen wagenwijd open; het was een plek waar niet alleen ik, maar zeker ook de rest van onze vriendengroep zich altijd thuis voelde. Een echte zoete inval. Onze band gaat denk ik terug tot kort na onze geboorte, 27 jaar geleden, met alles van onze eerste stappen op het hockeyveld tot de mannenweekenden met onze vaders waar we vlotten in elkaar zetten, kampeerden en alles daar tussenin. Tijdens die weekenden ontstond op vroege leeftijd al onze passie voor het stoken van 'kleine' vuurtjes, iets wat we een jaar of tien later op de Vierwindenlaan in het bos nog wel eens voortgezet hebben. Bovendien zorgde jij er in mijn tweede jaar op de middelbare school voor dat ik mijn plek vond in de vriendengroep waar ik deel van mocht uitmaken. Dat zal ik nooit vergeten, en daar ben ik je eeuwig dankbaar voor. In de tijd daarna hebben we veel uren doorgebracht achter de Playstation na school, eerst op de Peperstraat en later op de Vierwindenlaan gedurende chill-avonden. Op school waren de pauzes, als een van de weinige dingen, altijd een feestje voor mij, samen in de aula, of wanneer het lekker weer was achter de Paaskerk met de mannen. Wat hebben we ongelooflijk veel gelachen. Later verruilden we onze eerste kopjes koffie in de schoolpauze voor een rondje bier op de feesten bij MHC (wellicht daarvoor al wel eens stiekem). Samen met onze avonden uit op Terschelling, in Lloret en Albufeira, staat dit alles voor altijd op mijn netvlies gebrand. Kortom, verhalen en ervaringen die niet op een A4'tje passen. We waren onze eigen versie van Sjors en de Rebellenclub, altijd op zoek naar het volgende avontuur. Veel dingen deden we voor het eerst samen, en zo groeiden we samen op. Het valt me heel zwaar dat de lasten van de afgelopen acht jaar je dwongen je steeds meer terug te trekken. Dat ons contact de laatste jaren steeds minder werd, toen ik Oss verruilde voor het studentenleven, voelt achteraf pijnlijk, maar het doet niets af aan de vriendschap die we delen. Ik hoop van harte dat je nu de rust hebt gekregen die je verdient. Ik kan me maar half voorstellen waar jij en je familie doorheen zijn gegaan. Geen stilte of afstand kan ooit veranderen wat we samen hebben meegemaakt. Rust zacht, lieve jongen. Jop

Lieve Niek, Bladerend door onze vakantiefoto’s zagen en voelden we weer hoeveel mooie reizen we met z’n achten hebben gemaakt. Naast onze wintersportreizen waren er ieder jaar de overlapweekjes in de zomer, waarin we samen zoveel moois beleefden. We hebben genoten van al die jaren, van Turkije tot Canada. Jij en Benjamin op het strand, samen enorme kastelen bouwend, terwijl Bob en Isabelle zich met het fijnere werk bezighielden. Uit al die jaren vonden wij dit onze mooiste foto. Toch nog teamwork! Niek, we voelen ons rijk dat jij al die jaren in ons leven bent geweest. We hebben zoveel mooie herinneringen aan jou en aan de tijd die we samen hebben gehad. We houden van je. Liefs en rust zacht vriendje, Isabelle, Benjamin, Sandra en Paul

Lieve Niek, Vorig jaar spraken we elkaar nog in de stad. Bijkletsen over wat we tegenwoordig allemaal deden en waar we wonen. Wat vond ik het leuk om jou weer eens te spreken en terug te denken aan de basisschooltijd. Nog niet zo lang geleden kwam ik op mijn oude laptop een mooie Paint tekening tegen waar ik 'Niek hartje Izzy' had getekend, inclusief foto's van jou en mij. Je was mijn allereerste 'vriendje', je zorgde voor de eerste liefdeskriebels. Het begon een aantal maanden stiekem op Msn, maar toen ik jarig was kwam je met de jongens ook even een kus op mijn wang brengen als cadeautje. Dat op dat moment net mijn vader aan kwam lopen, zorgde voor de nodige blozende wangen bij jou en mij. Op het daarna volgende kinderfeestje van Romy en mij (al wilde we dat op die leeftijd absoluut niet meer zo noemen) gaven jij en Harry het boek 'hoe overleef ik mijn eerste vriendje' aan ons. We hebben flink wat af ge 'Msn't in die tijd. Lief, vriendelijk en ook enthousiast en opgetogen was je. Een van de meest opvallende uit de klas. Ik hoop dat je je rust hebt gevonden. Veel sterkte aan alle familie en vrienden. Liefs, Izzy

Lieve Niek, Jarenlang hebben we bij elkaar in de klas gezeten op de Nicolaasschool. Je had iets bijzonders over je. Je kon iedereen aan het lachen maken, bracht gezelligheid met je mee en wist altijd de sfeer erin te brengen. Voor meerdere was jij echt een lichtpuntje in de klas. Iemand die anderen liet lachen, maar ook iemand die ontzettend slim was en altijd naar anderen omkeek en niemand buitensloot. Je had een warm hart en liet op jouw eigen manier zien dat mensen ertoe deden. Jaren later kwam ik je nog wel eens tegen bij de sport school als je heel af en toe eens mee kwam met Jane en Rick als ze gingen sporten. Lieve Niek, die altijd voor gezelligheid zorgde en zoveel mensen aan het lachen maakte. Zo zal ik je blijven herinneren. Met jouw lach, jouw humor en de mooie herinneringen die je hebt achtergelaten. Het is moeilijk te bevatten dat je er niet meer bent. Je laat een leegte achter, maar ook ontzettend veel herinneringen niet alleen voor mij. Herinneringen aan de jongen die de klas liet lachen en voor zoveel licht en gezelligheid zorgde. Ik hoop dat je nu rust hebt gevonden, die je verdient. Ik zal je altijd zo blijven herinneren, lieve Niek. 🤍 Liefs, Meike

Lieve Niek, Ik heb lang nagedacht over wat ik hier moest schrijven. Hoe vat je ruim 27 jaar aan herinneringen, vriendschap en samen opgroeien samen op één pagina? Eigenlijk kan dat niet. Jij was er namelijk altijd al. Onze ouders waren al bevriend voordat wij geboren werden. Als ik het goed heb, waren mijn broertje (Mas) en jij zelfs bijna op dezelfde dag uitgerekend. Vanaf dat moment zijn onze levens altijd met elkaar verbonden geweest. Daardoor voelt het gek om terug te denken aan hoe we elkaar hebben leren kennen, want volgens mij heb ik nooit een leven gekend waarin jij er niet was. Als kinderen waren we altijd bij elkaar. Kinderfeestjes, verjaardagen, oud en nieuw, vakanties. Ik zie ons nog spelen in de tuin, kattenkwaad uithalen en daarna snel naar binnen rennen wanneer onze ouders ontdekten dat we weer iets hadden uitgespookt. Het waren de simpele momenten die achteraf misschien wel de mooiste blijken te zijn. De wintersportvakanties behoren zonder twijfel tot mijn dierbaarste herinneringen. Eerst samen leren skiën in Oss en later naar Oostenrijk en Zwitserland. Met Manou als skilerares kregen we een vrijheid die voor ons als kinderen voelde alsof we de hele wereld aankonden. Terwijl zij voorop skiede, waren wij vooral bezig elkaar uit te dagen, te klieren en zoveel mogelijk lol te maken. Elkaar van de piste duwen, door elkaar heen skiën. Wat hebben we gelachen. Ik zie ons ook nog van die berg af sleeën in Fiss. Samen met alle vaders en kinderen. Het ging veel te hard, er werd gevallen en geslipt, en volgens mij belandde er zelfs een slee ergens in een ravijn. Juist dat soort verhalen komen telkens weer terug wanneer ikherinneringen ophaal. Ook de zomervakanties zal ik nooit vergeten. Menorca, Milaan en Porlezza. En later onze eerste vakanties zonder ouders: Terschelling, Lloret de Mar en Albufeira. Vakanties vol onzin, grappen, avonturen en momenten die alleen wij begrijpen. Op het Maasland College zagen we elkaar bijna iedere dag. We zaten niet in dezelfde klas, maar in de pauzes wisten we elkaar altijd te vinden. Zoals vrienden dat doen maakten we elkaar belachelijk, daagden we elkaar uit en lagen we regelmatig dubbel van het lachen om de meest onzinnige dingen. Want humor, dat was misschien wel wat jou het meest typeerde. Je had een enorme dosis humor. Soms droog, soms scherp en soms totaal ongepast, maar altijd goed voor een lach. Je wist precies hoe je iemand op de kast kreeg en kon daar vervolgens zelf het hardst om lachen. Ik zie je nog voor me tijdens de wintersport wanneer je Niels weer eens zat te plagen. Dat kleine vingertje, die blik erbij en precies weten hoe je iemand gek kon maken. Daarnaast was je ontzettend slim. Je had een scherpe geest, veel talent en een eigen manier van denken. Maar bovenal was je iemand die erbij hoorde. Iemand die een avond mooier maakte. Iemand van wie je wist dat, als er iets georganiseerd werd, jij erbij was. Wat onze vriendschap voor mij heeft betekend, is moeilijk uit te leggen. Misschien juist omdat die zo vanzelfsprekend was. We hebben niet alleen herinneringen gemaakt, we zijn samen opgegroeid. Een groot deel van mijn leven bestaat uit herinneringen waarin jij een rol speelt. Daarom doet het zo'n pijn dat je er niet meer bent. Maar wat blijft, zijn de verhalen. De foto's. De vakanties. Het lachen. De momenten die toen gewoon een gewone dag leken, maar achteraf van onschatbare waarde blijken te zijn. Dankjewel voor alle herinneringen, Niek. Voor mij zul je altijd onderdeel blijven van mijn jeugd, mijn vriendenkring en de verhalen die we nog jarenlang zullen blijven vertellen. Ik zal je nooit vergeten. Liefst, Pepijn

Lieve Niek, Onze ouders zijn goede vrienden en daardoor zijn ook wij met elkaar opgegroeid. Van samen spelen in de achtertuin in de Peperstraat tot onze jaarlijkse bezoekjes aan de Ardennen. Van samen oud en nieuw vieren en uiteindelijk met z’n allen eindigen in de speelkamer op de bank, waar Isabelle en ik toekeken hoe jullie aan het gamen waren. En natuurlijk niet te vergeten: onze bijzondere Hare Krishna-ervaring. Na onze kindertijd groeiden jullie uit tot een hechte vriendengroep waarin ik als het ‘zusje van’ vaak mee mocht. Ook daarin was jouw aanwezigheid en vooral jouw humor niet te missen. Dit zijn allemaal herinneringen die ik koester en nooit zal vergeten. Lieve Niek, ik hoop dat je de rust hebt gevonden waar je zo aan toe was.

Lieve familie Van Boekel, geen woorden voor dit verdriet! De Liefde voor Niek blijft altijd. Dank voor de mooie piano herinneringen met Maarten bij jullie thuis aan de Peperstraat in Oss. Veel sterkte voor jullie allemaal. Lieve groet Elise Binos, moeder van Maarten Wouters (2000-2023) 🙏🏻❤️

Lieve Niek, Vooral van de familie bijeenkomsten bij John en Ella ken ik jou. Daar zwom en dook jij samen met Bob en onze kleinzoons Morris en Justus. Je vertelde toen dat je goede herinneringen had aan Juf van der Krabben op de St. Nicolaas school en je vond het heel grappig dat ik ook ooit Juffrouw van der Krabben was geweest op diezelfde school. Babs van Boekel van der Krabben

Lieve Niekster, Als ik aan jou denk, denk ik aan gezelligheid, mooie momenten en vooral aan heel veel lachen. Het was altijd leuk met jou. We gingen vaak samen op stap, of we zaten gewoon gezellig op een terras en konden uren praten over van alles en nog wat. Met jou waren de gesprekken altijd fijn en vertrouwd. Ik kon met jou over alles praten. Een herinnering die me altijd zal bijblijven, is dat ik op een dag bij jullie langskwam en op je slaapkamerdeur klopte. Je deed de deur open en meteen kwam er een enorme walm sigarettenlucht naar buiten. Op je nachtkastje stond een pot Nutella met een lepel erin. Ik moest er meteen om lachen en jij zei, met die lach van je: “Jaa, ik had gewoon zin in Nutella.” Dat was jij. Je deed gewoon waar je zin in had, zonder je druk te maken om wat anderen daarvan vonden. Lekker je eigen gang gaan. Juist dat vond ik zo tof aan jou. Je had iets eigens, iets waardoor je altijd jezelf bleef. Ik zal onze gesprekken, onze uitstapjes, de terrasjes en vooral de kleine, gewone momenten ontzettend missen. Ik mis je enorm, Niek. Het doet pijn dat je er niet meer bent en dat we nooit meer samen kunnen lachen, praten of zomaar ergens een drankje kunnen doen. Maar ik ben dankbaar voor alle mooie herinneringen die je me hebt gegeven. Je zult altijd een plekje in mijn hart hebben. Ik zal je nooit vergeten. ❤️

Niek was een jongen die tot de absolute kern van onze vriendengroep behoorde. Met zijn gevatte opmerkingen, zijn koppige standpunten, en zijn soms wat lompe humor, wist hij altijd de lachers op zijn hand te hebben. Er ging geen feest, ‘chillavond’, of vakantie voorbij, of Niek was van de partij. Niet alleen was hij van de partij, hij was ook altijd een van de sfeermakers. Op het Maasland College was Niek een fijne en geliefde vriend geworden. Hij was slim, charismatisch en een persoon die je graag om je heen had. Er gebeurde altijd iets als Niek erbij was. Hoogtepunten voor mij zijn natuurlijk de vakanties naar Lloret en Albufeira, en ook gingen we samen naar het concert van Drake met wat jongens - jouw idool destijds als het draaide om muziek. Ik had je altijd aan mijn zijde als de discussie tussen Ronaldo of Messi weer eens aangewakkerd werd. Messi mocht wat jou betreft niet in dezelfde zin genoemd worden als Ronaldo. Na de middelbare schooltijd zijn we elkaar helaas was minder gaan zien. Het contact verwaterde, maar de vriendschap zal er voor altijd zijn. We wisten dat je in een moeilijke periode zat, maar we hadden nooit kunnen denken dat het zou leiden tot waar we nu zijn beland. Weet dat je voor altijd in ons hart zit en dat we terugkijken op een vriendschap met een fantastische kerel. Ik hoop dat je je rust hebt gevonden vriend. Liefs, Brent

Lieve Niek, We hebben jarenlang bij elkaar in de klas gezeten op de Nicolaasschool. Jij was iemand die er altijd uitsprong. Je kon iedereen aan het lachen maken en wist altijd de sfeer erin te brengen. Voor mij was je echt het lichtpuntje in de klas. Daarnaast was je ontzettend slim en keek je altijd naar anderen om. Ook als ik samen met Robin bij je op bezoek kwam aan de Peperstraat, konden we altijd ontzettend veel lol hebben. En ook later, op gezamenlijke feestjes, was jij nog steeds die grappige en lieve Niek die voor gezelligheid zorgde en iedereen aan het lachen maakte. Ik zal je altijd zo blijven herinneren. Bedankt voor alles. Liefs, Romy

Niek, Er zijn zomers die je vooral onthoudt aan het geluid. Bij Niek was dat het geluid van kletsend water in het zwembad van opa en oma Bosje, van gegil dat overging in lachen, van "nog een keer, nog één keertje!" — een zin die hij die dag wel twintig keer riep en die ik, eerlijk gezegd, nooit moe werd te horen. Niek, een paar jaar ouder dan onze Loek, maar in dat zwembad gewoon één van de kinderen die geen seconde stil kon zitten. Hij had het al snel door: die schouders van mij waren niet zomaar schouders, dat was een springplank. Ik voelde zijn natte handen op mijn hoofd, zijn voeten die zich afzetten tegen mijn bovenarmen, en dan die korte stilte vlak voordat hij de lucht in vloog — een piepklein moment van concentratie op zijn gezicht, tussen alle uitgelaten drukte door. Op de achtergrond opa en oma Bosje, die vanuit hun tuinstoel toekeken met dat mengsel van trots en lichte bezorgdheid dat opa's en oma's zo goed beheersen. Tegen het einde van de middag deden mijn schouders pijn van het duwen en tillen en mijn oren tuitten van het geschreeuw. Maar er was iets in die chaos, in dat zwembad bij opa en oma, dat ik niet wilde laten stoppen — die onbevangen vreugde van een kind dat alleen maar wil: nog een keer.

Op alle mooie, fijne en warme (soms wat foute) gesprekken aan het begin van de avond tijdens alle jaren kerst. ✨ Savonds waren er geen gesprekken meer mogelijk, iedereen stond op tafel, zat aan de lampen of was aan het zingen tijdens de geweldige karaoke. We gaan je missen ❤️

Lieve Niek, 8 jaar lang zaten we samen op school. Mijn eerste liefdesbrieven kreeg ik van jou, ik heb ze nog steeds. We konden het goed met elkaar vinden, kwamen voor elkaar op. Als ‘de meiden’ niet mee mochten doen zorgde je ervoor dat dit niet voor mij gold en iedereen luisterde naar je. Als tieners zagen we elkaar nog regelmatig en is het wederzijdse respect en vertrouwde gevoel nooit veranderd. In je brief schreef je: “jij duwt de grijze wolken opzij”, waren de grijze wolken nog maar zo klein als vroeger dan had ik ze voor je weggeduwd. Bedankt dat je me altijd gezien hebt.

Vanaf de brugklas waren we meteen goed bevriend en hebben we in de jaren op het Maasland samen veel meegemaakt. Van eindeloze schooldagen en middagen gamen op de Peperstraat tot onze eerste biertjes, lange nachten, vakanties en vooral heel veel lachen om de grootste onzin. Niek was scherp, eigenzinnig en had een geweldig gevoel voor humor. Met zijn nonchalante houding, uitgesproken mening en gevatte opmerkingen wist hij iedereen aan het lachen te krijgen. En minstens zo goed op de kast te jagen. Hij was de kern van onze vriendengroep en iemand die er eigenlijk altijd bij was. De laatste jaren waren zwaar en oneerlijk. Des te meer wil ik me vasthouden aan de Niek met wie ik ben opgegroeid en aan alle mooie momenten die we samen hebben beleefd. Zoals onze reis naar Finland waar we mooie mutsen voor hadden gekocht, de vakantie in Albufeira en een van de laatste avonden samen in Amsterdam.

Lieve Niek, Als ik aan jou denk, komen er hele mooie herinneringen naar boven. 10 jaar lang als vriend binnen de vriendengroep met daarbij de mooie avonden en vakanties. Een echte sfeermaker, kon dwars door je heen kijken met daarbij de grappigste opmerkingen en een lachje naderhand, iemand die zijn woordje altijd klaar had staan en vooral een goed gevoel voor humor had. Ik ga je nooit vergeten vriend en hoop dat je de rust vind die je verdiend.

Ruim 20 jaar hebben wij een vriendschap mogen delen, sinds groep 3 op de Nicolaasschool. In onze basisschooltijd voelde jouw huis aan de Peperstraat voor mij als een tweede thuis. Zodra we uit school waren, liepen we naar jou, waar ik altijd mocht genieten van jullie warmte en gastvrijheid. En natuurlijk van de vele lunches op de vrijdagmiddagen tijdens de pauze, verzorgd door Rick. In jullie speelkamer hebben we samen de nodige game-uurtjes doorgebracht en was er in de tuin altijd genoeg ruimte voor een potje voetbal. Op de basisschool aapten we vaak elkaars keuzes na, waaronder de school die we zouden kiezen voor het voortgezet onderwijs. Zo kwamen we allebei op het Maaslandcollege terecht en bleven we ook daar hechte vrienden. Via jou werd ik op het Maaslandcollege een ‘introducee’ bij de mooie vriendengroep met wie we zaterdag, tijdens jouw afscheid, nog steeds bij elkaar staan. We hebben samen mooie vakanties beleefd, gelachen, gechilld, goede gesprekken gehad en in de loop der jaren veel waardevolle herinneringen gemaakt. Daar ben ik je erg dankbaar voor. Ik ga je nooit vergeten, maatje. Hopelijk ga je je rust vinden daarboven.

Je was een jaar of tien oud toen je bovenaan de trap van de Peperstraat stond en niet naar beneden wilde komen om te eten of zoiets. Hierop zei ik iets in de geest van: "Niek, als je nu niet naar beneden komt, kom ik je dadelijk halen." Hierop kwam het alleszeggende antwoord: "Pap, als jij nu eens eerst je eigen problemen gaat oplossen voordat je mij erbij betrekt ... " BAM - en het was stil, moest er stiekem ontzettend om lachen nadien ;-)

Lieve Niek, Op 18-02-1999 maakte jij mij voor het eerst tante, en wat was ik trots op dat prachtige kindje! Ik kwam dan ook graag en vaak bij je kijken. In je kinderjaren zagen we elkaar natuurlijk regelmatig, en ik zag je opgroeien tot een knappe, slimme en gevoelige vent. Daarna werd het leven voor jou helaas een stuk lastiger... Ik wil graag een leuke herinnering delen, van zo'n drie jaar geleden, toen het weer even lekker ging met je. Jij hield van lekker eten en een goed glas wijn, dus wat dacht ik: voor je verjaardag naar restaurant Cordial, met het meest uitgebreide Michelinsterren-menu én bijpassend wijnarrangement. Jij kwam binnen in een nette witte blouse, met die heerlijke glimlach van je op je gezicht. We hebben tijdens dat etentje over van alles gekletst, heerlijk was dat. En naar huis gaan? Daar was geen sprake van! Ik achterop bij jou, op de doppio, richting de Lollipop. Nog steeds moet ik lachen om wat jij toen zei: "Tante Jel, ze denken zo dat jij een cougar bent!" 😂 Bij de Rebel liet ik je achter bij een paar bekenden, en ging jij lekker door met feesten. Niet gek dus dat ik in mijn telefoon meteen twee foto's van ons terugvond, allebei met een biertje in de hand: één bij de Rebel, en één met mama, tijdens carnaval in Den Bosch. Dat is hoe ik je wil blijven herinneren: lachend, genietend... je mooie zelf ❤️ Liefs, tante Jel

Een hele spontane avond. Jij mee naar een after, waar jij 'Sorry Miss Jackson' aan het mee rappen was van Outkast. Heerlijk vrij en helemaal jezelf ♥️

Lieve Niek, Woorden schieten mij tekort bij het schrijven van deze tekst. Het is zo oneerlijk, altijd al geweest, en dat zal ik het ook altijd blijven vinden. Dat jij nu eindelijk rust hebt, is iets wat voor mij moeilijk te accepteren is, maar waar ik me voor nu aan probeer vast te houden. Je bent voor mij altijd een hele waardevolle en dierbare vriend geweest, met herinneringen voor het leven. Het begon allemaal in groep 8 van de basisschool. Na lang twijfelen besloot je om niet naar het TBL, maar naar het Maasland te gaan. En wat een goede keuze was dat! De herinneringen hieraan, zullen me altijd bij blijven, ik denk er nog vaak aan terug. De Engelandreis in de brugklas, samen met Luuk. Het begon al bij aankomst tijdens het diner, waar je in de kantine besloot een steenharde pizza achter de kachel te plakken. Tijdens Duits met meneer Verhoeven vroeg de leraar of ik wel had geleerd voor mijn toets. Jij besloot het voor mij in te vullen door vervolgens dwars door de klas te roepen dat ik geen zak had gedaan. Toen ik vroeg of ik op je papiertje kon kijken wat je had opgeschreven bij vraag 1 – 7 van een SE Aardrijkskunde en zag dat jij hier zonder overleg had opgeschreven dat de docent het antwoord wel op google kon vinden. Dit was de eerste en enige keer dat ik tranen van het lachen heb gehad tijdens een examen. Maar ook de momenten buiten school zijn me heel dierbaar. De deur stond bij de familie Van Boekel altijd wagenwijd open. Op vrijdagmiddag fietsten we langs de Emte voor een zak chips, om vervolgens een rol döner bij de Mix te halen. Jij was de enige met een goed functionerende pinpas en trakteren deed je maar al te graag. Daarna plofte we met z’n allen op de bank in de Peperstraat om de PlayStation aan te zetten en vervolgens eigenlijk helemaal niets meer uit te voeren. En zo ging het serieus elke vrijdagmiddag, tot frustratie van mijn moeder als ik thuiskwam en weer geen hap van het eten nam. De Peperstraat maakte uiteindelijk plaats voor de Vierwindenlaan, net zoals de zakken chips en döner plaatsmaakten voor onze eerste peukjes en biertjes. Wat een onvergetelijke avonden hebben we hier beleefd. Met de hele vriendengroep luisteren naar het nieuwe album van New Wave, of fikkie stoken in het bos. Al snel werd hier ook duidelijk dat feesten iets was wat jij als de beste kon. Op ieder feest of tijdens iedere avond chillen bleef jij tot het einde hangen. Jouw eigenwijsheid leidde regelmatig tot goede discussies, maar het waren vooral je gevatte grappen die keer op keer voor een hoop gelach zorgden. Dat dit moment betekent dat ik afscheid moeten nemen is moeilijk te bevatten. Er lagen nog zoveel mooie herinneringen voor jou in het verschiet. Momenten waar je ons eens even goed aan de tand kon voelen, of weer gruwelijk hard kon laten lachen. Helaas is dat iets wat ik moet gaan missen. Maar de vele herinneringen die ik, en wij met jou hebben zullen me altijd bij blijven. Je was een geweldige vriend en dat is precies hoe ik je voor altijd zal herinneren. Ze zeggen dat je iemand pas echt verliest als je hem vergeet, maar vergeten doe ik jou nooit Niek. Gijs

Scouting Ward en Niek

Samen hebben we 8 jaar lang als neef en nicht bij elkaar in de klas gezeten op de Nicolaasschool. Een herinnering die me altijd is bijgebleven is dat ik bij jullie in de Peperstraat tussen de middag meeging. Samen gingen we in de zandbak graven, en op begeven moment hadden we het idee dat we zo diep gegraven hadden dat we het water op de aardlaag hadden bereikt. Helaas was de zandbak vroeger een vijver…

Jouw aanwezigheid betekende voor mij altijd humor en gezelligheid. Als ik aan je terugdenk, krijg ik een lach op mijn gezicht. Dankjewel voor die herinneringen, die zal ik koesteren.

Alle feestdagen die we samen hebben gevierd met de hele familie💕

Ik was op het feestje van jouw gala waar we een leuke avond gehad hebben met veel drankjes en gezelligheid. 🩷

Lieve Niek, Als ik terugdenk aan onze tijd samen, besef ik hoeveel mooie herinneringen we samen hebben opgebouwd. We zijn vanaf kleins af aan samen opgegroeid en daardoor ben je altijd onderdeel van mijn leven geweest. Ik denk vaak terug aan de weken dat mijn ouders op vakantie gingen en ik standaard twee weken per jaar bij jullie in de Peperstraat kwam logeren. Die tijd voelde altijd fijn en vertrouwd. Ook de momenten dat ik al eerder bij jullie thuis was en Jeanne de worstenbroodjes al had klaargezet, terwijl jij en Jesse nog uit school moesten komen. Het zijn misschien kleine momenten, maar juist die herinneringen betekenen veel voor mij. Jullie huis voelde als een tweede thuis, en dat gevoel zal ik nooit vergeten. We zijn daarna ook nog jarenlang onderdeel geweest van dezelfde vriendengroep. Samen zijn we ouder geworden, hebben we ontzettend veel gelachen en natuurlijk de nodige biertjes gedronken. De zuipvakanties met de groep zijn herinneringen die ik nooit meer zal vergeten. Dat zijn avonden en nachten waar we achteraf nog vaak om konden lachen. Jouw scherpe humor maakte die momenten vaak nog net wat mooier. Ook de mooie herinneringen aan het mannenweekend zal ik voor altijd meenemen. Ieder jaar weer samen met alle vaders en kinderen op pad. Die weekenden zijn onvergetelijk en ik ben dankbaar dat ik die momenten met jou heb mogen meemaken. De momenten van vroeger, de weekenden, de vakanties, de lol en alle kleine dingen zal ik koesteren. Ik ga je missen, maar vergeten zal ik je nooit

https://youtu.be/oXKMnDY2F4w Voetballen, ofwel kontjeknal, bij Berghem Sport met Stijn, Benjamin en Bram.

https://youtu.be/0-HlVbolu1M Bij Benjamin thuis, een feest op zondagavond geloof ik.

<iframe width="560" height="315" src="https://www.youtube.com/embed/0-HlVbolu1M?si=t5QnkUGNJg3z50-B" title="YouTube video player" frameborder="0" allow="accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture; web-share" referrerpolicy="strict-origin-when-cross-origin" allowfullscreen></iframe> Bij Benjamin thuis, een feest op zondagavond geloof ik.

ik beloofde dat je van mij 50 euro zou krijgen als je zou slagen voor je eindexamen,ik kwam ze naar je toebrengen,je maakte de enveloppe open,en zei: ohh 20 euro!! Lieve Niek,ik zal jouw nooit vergeten, mooie herinneringen blijven! Liefs,Patrick

https://youtu.be/MZcj6CU6KNI Wanneer Niek, Luuk, Gijs en ik een 'horrorfilm' moesten maken met Engelse steekwoorden. Natuurlijk opgenomen aan de Peperstraat, ik denk op een vrijdagmiddag.

Het weekend dat Niek mij kwam opzoeken in Valencia, eten, lachen en vooral feesten. Op deze foto staat het tijdstip er nog bij, om tien voor half 7 in de ochtend thuis komen na een goed aantal drankjes. Het was een top weekend!

Wat geweldig Bob! En eerlijk gezegd zou het me niets verbazen als Niek op een dag zelf nog ergens een bijdrage weet te plaatsen. Het zou in ieder geval typisch Niek zijn om ook hierin het laatste woord te willen hebben.

❤️